James F. Lawrence

Swedenborgian Church of North America

ZWEDENBORGISCHE KERK VAN TIJDLIJN VAN NOORD-AMERIKA

1784: James Glen, een jonge Schot met plantages in Guyana, bezoekt Philadelphia en geeft de eerste bekende openbare adressen over Swedenborgs geschriften in Amerika. Dozen met Swedenborgs boeken uit Engeland leidden tot leeskringen, die zich aanzienlijk verspreidden en uitgroeide tot gemeenten langs de bovenkust (Pennsylvania, New York, Massachusetts).

1817 (januari): De gemeente Philadelphia Swedenborgian opende het eerste door Swedenborgian ontworpen kerkgebouw in Noord-Amerika, de New Jerusalem Temple, gemodelleerd naar een tempel die Swedenborg beweerde de hemel te zien en beschreven in Echt christendom, sinds met de grond gelijk gemaakt.

1817 (mei): De eerste Amerikaanse bijeenkomst, of conventie, van georganiseerde Swedenborgiaanse genootschappen, kwam in de nieuwe Philadelphia-tempel bijeen met vertegenwoordigers van zeventien gemeenten. De laatste opdracht was om de volgende zomerconferentie in Baltimore te houden, een jaarlijkse traditie die tot op de dag van vandaag ononderbroken is gebleven. Er werd een grondwet aangenomen, waarmee de collectieve organisatie werd gemarkeerd van wat de Swedenborgian Church of North America werd.

1850: Swedenborgians in Ohio richtten een confessionele liberale kunstacademie op, Urbana College in Urbana, Ohio, dat in 1985 de Urbana University werd en in 2014 werd overgenomen als een tak van Franklin University (Columbus, Ohio), met behoud van zijn historische identiteit als Urbana Universiteit.

1861: De denominatie formeel opgenomen in Illinois als de Algemene Conventie van het Nieuwe Jeruzalem. Hoewel de Swedenborgian Church of North America de formele titel is, wordt de denominatie altijd "Conventie" genoemd onder Swedenborgianen over de hele wereld in andere takken.

1890: Het historische hoogtepunt van het aantal Swedenborgiaanse kerken werd bereikt in de VS bij 187 verenigingen en 111 gewijde predikanten.

1890: Er deed zich een formeel schisma voor toen de voormalige Pennsylvania Association zich afscheidde van de Conventie om een ​​afzonderlijke denominatie te worden, de Algemene Kerk van het Nieuwe Jeruzalem, tegenwoordig gevestigd in Bryn Athyn, Pennsylvania.

1893: de Swedenborgiaanse advocaat en leek Charles Carroll Bonney stelde het eerste Parlement van de Wereldreligies voor tijdens de World's Columbian Exposition in Chicago, en zat het voor, waardoor de denominatie aanzienlijk bekendheid kreeg; Bonney wordt gezien als de eerste pluralistische vertolker van Swedenborg.

1894: De Swedenborgiaanse nationale kathedraal, de Kerk van de Heilige Stad, werd voltooid en geopend in Washington DC en is nog steeds in gebruik in het zicht van het Witte Huis.

1895: De Second San Francisco Society of the New Jerusalem (tegenwoordig de San Francisco Swedenborgian Church) werd geopend met brede architectonische bekendheid en werd het enige nationaal monumentale huis van aanbidding in San Francisco.

1896: Arthur Sewall, een prominente industrieel en Swedenborgian leek in de Bath, Maine Swedenborgian kerk, liep als de vice-presidentskandidaat op het ticket voor de Democratische Partij met William Jennings Bryan.

1897: Het eerste Swedenborgiaanse zomerkamp met meerdere generaties werd geopend in Almont, Michigan (nog steeds in bedrijf). Anderen volgden deze kenmerkende benadering, met name de Fryeburg New Church Assembly in Maine

1900: Er werd een hoog cijfer behaald in het totale juridische lidmaatschap van een kerkgenootschap, opgeteld bij ongeveer 7,000 leden.

1904: De National Alliance of New Church Women werd opgericht.

1967: Het kerkgenootschap werd toegelaten tot de Nationale Raad van Kerken ondanks dat het ver onder de vereiste minimumdrempel van 50,000 leden zat.

1975: De eerste vrouwelijke predikant werd gewijd, de eerwaarde Dr. Dorothea Harvey, een professor in religieuze studies aan het Urbana College.

1997: De eerste openlijk homoseksuele ordinand, Rev. Dr. Jonathan Mitchell, werd gewijd en later gestemd door collega's voor een aantal jaren als voorzitter van de Raad van Ministers.

OPSCHRIFT / GROEP GESCHIEDENIS

Emanuel Swedenborg (1688-1772) was een prominente Zweedse natuurfilosoof die midden in het leven een mystieke wending nam en een uitgebreide verzameling spiritistische theosofische boeken publiceerde die de prominente takken van het christendom hard bekritiseerden en een alternatieve spiritualiteit presenteerden die hij de Nieuwe Kerk noemde.

Swedenborg [Afbeelding rechts] ging ervan uit dat zijn reformatie van het christendom uiteindelijk de belangrijkste takken van het christendom zou veranderen en nam geen actie in woord of daad om een ​​afzonderlijke kerkelijke organisatie op te richten. Niettemin brak een separatistische controverse uit onder de enthousiaste lezers van zijn boeken in Engeland, waar hij in totaal dertien jaar had geleefd, en enkele aanhangers die in 1789 waren georganiseerd als Algemene Conferentie van het Nieuwe Jeruzalem, een nonconformistische sekte (Duckworth 1998: 7- 25; Blok 1932: 61-73). De Swedenborgiaanse kerkelijke organisaties in zowel Engeland als de Verenigde Staten worden beschouwd als nieuwe religieuze bewegingen, niet alleen vanwege fundamenteel heterodoxe elementen in hun geloofsovertuigingen, maar ook omdat ze geen schisma's waren van andere denominaties. In Engeland kwamen degenen die een nieuwe kerkelijke religieuze beweging organiseerden uit verschillende andere christelijke tradities en de Swedenborgiaanse kerk van Noord-Amerika zelf was niet verbonden met de nieuwe Swedenborgiaanse kerkbeweging in Engeland, maar was ook een lokale en binnenlandse beweging waarvan de eerste organisatoren afkomstig waren verschillende christelijke denominaties.

Er zijn internationaal ongeveer zeven Swedenborgiaanse denominaties met een totale lidmaatschap van 50,000, de grootste groepen zijn in West-Afrika en Zuid-Afrika. De Amerikaanse Swedenborgiaanse kerk van Noord-Amerika (opgenomen als de Algemene Conventie van het Nieuwe Jeruzalem) is de op één na oudste, na de Engelse beweging. Alle Swedenborgiaanse denominaties gebruiken de uitdrukkingen "Nieuw Jeruzalem" of "Nieuwe Kerk" in hun ingebouwde naam, en de meesten beschrijven zichzelf eenvoudigweg als "de Nieuwe Kerk" en gebruiken de uitdrukking Nieuwe Kerk in lokale kerknamen. De Swedenborgiaanse kerk van Noord-Amerika heeft echter in de tweede helft van de twintigste eeuw haar publieke identiteit sterk veranderd, met veel ministeries die zichzelf beschrijven als Swedenborgian, inclusief de huidige titel van de denominatie. Deze tendens van ten minste de informele identificatie als "Swedenborgian" komt overal op gang.

De Amerikaanse beweging dateert in de zomer van 1784 toen James Glen, een Britse plantage-eigenaar in Guyana, kopieën van de theologische geschriften van Swedenborg naar Philadelphia bracht en openbare lezingen gaf. Het lezen van groepen voor deze boeken begon al snel daarna te organiseren, waarbij sommige leeskringen evolueerden naar kerken met religieuze diensten en toegewijd leiderschap. Hoewel de kerk in Baltimore al vroeg de meeste leden van een enkele kerk bezat, bleef Philadelphia de eerste kwart eeuw de begane grond met het grootste aantal groepen. De sterkte van de Quaker in Pennsylvania bleek nuttig omdat beide bewegingen gelijkenissen hebben in het bespreken van het innerlijke licht, en beide zijn gegroepeerd door een aantal godsdiensthistorici in wat 'de spiritistische optie' in reformatiestromen wordt genoemd (Gutierrez 2010: 249-58). Quakers zorgden in de vroegste fase voor het belangrijkste kanaal van conversies naar de nieuwe jonge Swedenborg-genootschappen.

Het eerste kerkgebouw in opdracht van Swedenborgians was in Philadelphia en werd op nieuwjaarsdag 1817 geopend. Het werd gemodelleerd naar de Nunc Licet tempel beschreven in Echt christendom (2006: 508):

Op een dag verscheen een prachtig kerkgebouw aan mij; het was vierkant van opzet met een dak als een kroon, met bogen erboven en een verhoogde borstwering die rondloopt. . . Later, toen ik dichterbij kwam, zag ik dat er een inscriptie op de deur stond: NU IS HET TOEGESTAAN. Dit betekende dat het nu is toegestaan ​​om met begrip de mysteriën van het geloof binnen te gaan.

In datzelfde jaar, omdat veel samenlevingen waren opgedoken rond de oostkust, ontstond het idee om een ​​algemene conventie te hebben van vertegenwoordigers van de groepen, en ze ontmoetten elkaar op mei 15, 1817 (de dag van Ascension in de christelijke kalender) in de nieuwe Nunc Licet-tempel. Hun afsluitende onderneming was om de tweede jaarvergadering in te stellen voor de Dag van de Hemelvaart 1818 die in de Baltimore kerk zal worden gehouden, en de denominatie heeft nog steeds een jaarlijkse zomerconventie gehouden.

De eerste belangrijke actieve Swedenborgian in Amerika was Francis Bailey (1744-1817), een prominente printer in Philadelphia, aan wie de Founding Fathers zich wenden om de Articles of Confederation (de eerste Amerikaanse grondwet) te publiceren. Hij was de eerste reading-cirkel van Swedenborg begonnen en begon de eerste Amerikaanse Swedenborgiaanse literatuur over literatuur te printen en later de eerste Amerikaanse drukkerij van Swedenborg's geschriften. Zijn politieke radicalisme hielp zijn drukkerij  gedijen, maar zijn religieuze radicalisme heeft zijn ledenbasis in de loop van de tijd ernstig geschaad. De kleurrijkste Swedenborg uit de vroege geschiedenis van de nieuwe beweging was een van de aanhangers van Bailey, John Chapman (1774-1845), ook bekend als Johnny Appleseed. [Afbeelding rechts] In de vroege westwaartse uitbreiding was de rondtrekkende kweker ook bekend als een proselytizer voor Swedenborgs versie van het christendom. Zijn kenmerk was af en toe het prediken in de open lucht en het uitdelen van kleine hoeveelheden Swedenborgs literatuur aan kolonisten van wie hij ze zou verzamelen wanneer hij terug zou komen om aan anderen te geven en iets nieuws achter te laten.

Een belangrijke uitdaging voor de nieuwe beweging in de eerste helft van de vorige eeuw was de push-and-of ze een meer gecentraliseerde regering willen adopteren of volledige autonomie voor lokale 'samenlevingen' willen behouden. Gevestigd in 1817 als de Algemene Conventie (van het Nieuwe Jeruzalem), functioneerde de losse federatie onder de congregationele vorm van staatsbestel (lokale groepen die hun eigen bediening). Een breed verlangen naar meer coördinatie en gedeelde normen, deels om identiteit en aanwezigheid op het openbare plein vergroten, wedijverden met verplichtingen ten aanzien van vrijheid en angst voor dwang door de sterkere regio's die over kleinere struikelen. De in Boston gecentreerde regio New England onder leiding van Thomas Worcester van de Beacon Hill-kerk was de machtigste in zowel aantallen als persoonlijkheden. [Afbeelding rechts] Worcester diende meer jaren (vierendertig) als president van de denominatie dan enig ander.

In 1838 probeerde Worcester een bisschoppelijke vorm van kerkbestuur op te leggen aan de diffuse groep van Swedenborgiaanse congregaties. In wat berucht bekend kwam te staan ​​als 'de knijpregel', ontwierp Worcester op het tweeëntwintigste jaarlijkse congres een edict dat alle maatschappijen verplichtte zich te organiseren volgens een nieuwe Regel van Orde door het volgende jaar of te laten vallen uit de rollen van de Conventie. Furor barstte los buiten de bovenste kustlijn. Verzet nam twee vormen aan: tegen centralisatie in het Midwesten en tegen Worcester in een middenkustgebied verankerd door Philadelphia. Afgescheiden regionale conventies genaamd de Westerse Conventie en de Centrale Conventie, vervolgens georganiseerd om weerstand te bieden aan de op New England georiënteerde Algemene Conventie, door sommige van de Oosterse Conventie genoemd. De Westerse Conventie vertegenwoordigde de minste belangstelling voor de gecentraliseerde regering, terwijl de Centrale Conventie een steeds grotere belangstelling vertegenwoordigde voor een bisschoppelijke regeringsvorm, maar niet voor de macht van Worcester. Het duurde tientallen jaren voordat alles tot rust was gekomen. De Westerse Conventie kwam terug in de schoot en accepteerde een aantal aspecten van het bestuur van de Algemene Conventie, zoals het pad naar de wijding, en de Algemene Conventie vestigde zich in een gedecentraliseerd gemeentebestuur boven een gecentraliseerde bisschoppelijke. De kern van de Centrale Conventie werd echter een ontspruitende wortel die leidde tot de uiteindelijke afscheiding in 1890 die de Algemene Kerk (van het Nieuwe Jeruzalem) werd met een bisschoppelijke vorm van bestuur (Blok 1932: 170-204).

In de Swedenborgiaanse kerk van Noord-Amerika bestaat al lang een verbintenis tot oecumenische en pluralistische betrekkingen. Een Swedenborg, Charles Carroll Bonney, bedacht het eerste Parlement van de Wereldreligies voor de 1893 Columbiaanse Expositie in Chicago, en hij was de voorzitter van de nu legendarische gebeurtenis die voor het eerst het Boeddhisme en het Hindoeïsme officieel introduceerde, naast vele andere tradities, voor het algemene Amerikaanse publiek. In 1966 werd de denominatie toegelaten tot de Nationale Raad van Kerken ondanks dat het aantal leden minder was dan de gebruikelijke drempel van 50,000-leden en blijft het elk jaar actief in de vergaderingen. De Swedenborgiaanse kerk is geïdentificeerd als de enige esoterische of nieuwe religieuze beweging die is opgenomen in de NCC (stand 2007: 27). In 2001 verliet het seminarie van de denominatie Boston na 135-jarenlange operaties en werd het opnieuw opgericht als een integraal onderdeel van de Graduate Theological Union in Berkeley, het grootste pluralistische academische consortium in Noord-Amerika.

DOCTRINES / OVERTUIGINGEN

De Swedenborgiaanse beweging heeft duidelijkere parallellen in geloofsconstructies tot historische christelijke orthodoxie vergeleken met dergelijke latere Amerikaanse christelijke nieuwe religieuze stromingen uit de negentiende eeuw als mormonisme, zevende-dags adventisme, Jehova's getuigen en christelijke wetenschap. Dit komt door de hoop van Swedenborg om de belangrijkste takken van het christendom te renoveren. Afgezien van de occasionele enthousiaste lezer van de gewone geestelijkheid van Amerikaanse hoofdtradities, heeft Swedenborg echter nooit veel grip gekregen in de grote traditie van traditionele dragers van het christendom. Zijn langste culturele bereik kwam via Romaanse kunstenaars en dichters die krachtig visionair materiaal vonden in zijn ingrijpende kosmologie en panentheïstische metafysica (Williams-Hogan 2012).

Ondanks diepe kritieken van zulke grote orthodox-christelijke ideeën als de plaatsvervangende verzoening, trinitarische theologie, redding door geloof door genade, en aandacht voor het duidelijke schriftuur, hebben Swedenborgiaanse kerken desalniettemin bekende christelijke vertellingen gepromoot. Deze omvatten een hoge christologie, een focus op bijbelse benaderingen voor het begrijpen van spirituele vorming en een openbaar aanbiddingspatroon na het typische christelijke kalenderjaar. Dergelijke algemene overeenkomsten mogen echter de omvang van alternatieve standpunten over belangrijke kwesties niet verdoezelen.

In overeenstemming met de rol van Swedenborg in de opkomst van het moderne spiritualisme, zijn Swedenborgians actief geweest in het publiceren van veel details over de toekomst na de dood. De wegloper van Swedenborg bestseller van zijn eigen leven tot in het huidige moment is zijn spiritistische boek, Hemel en Hel, dat is vol met spiritistische informatie (Swedenborg 1758 / 2001). [Afbeelding rechts] Swedenborgians zijn actief geweest in de Near-Death studies-beweging en publiceerden talloze werken ter ondersteuning van de overlevende dood en hostinggroepen in hun kerken met sprekers die beweren ervaringen te hebben gehad met 'de andere kant' in een overlijden.

Eveneens aan de top van de bekendste kenmerken van Swedenborgiaanse overtuigingen ligt het idee dat de Bijbel een tot nu toe onbekende code bevat voor de letterlijke tekst om het zegel op zijn ware betekenis te verbreken. Bijna de helft van de totale pagina's van Swedenborg's gepubliceerde theosofie die loopt tot ongeveer dertig volumes (afhankelijk van welke editie) bevat een vers-per-vers commentaar dat de "innerlijke zin" betekenis van de letterlijke tekst geeft. De interpretatieve beweging van de tekst gebeurt door middel van een stijl van symboliek. Swedenborg noemt 'correspondenties' waarmee de zelfstandige naamwoorden en werkwoorden op een spiritueel allegorische manier worden gelezen die consequent een bepaalde christelijke theosofie vormen die een perspectief biedt op de drie thema's van God's zelfheid en relatie met de mensheid, de spirituele geschiedenis van de mensheid en de persoonlijke zielsreis van de lezer. De interpretatieve techniek van Swedenborg wordt door een aantal geleerden beschouwd als zijnde gerelateerd aan de reeds lang bestaande sensus spiritualis methoden van bijbelse allegoresis eens beoefend door tientallen belangrijke figuren in de christelijke geschiedenis (Lawrence 2012).

Een andere prominente overtuiging betreft een verreikende Eenheidsmetafysica die resulteert in een unitarische (kleine "u") karakterisering van de Drie-eenheid op zo'n heterodoxe manier dat Swedenborgianen door orthodoxe christenen vaak als anti-trinitariër zijn bestempeld. Ook centraal staat een herdefiniëring van het geloof vanuit de orthodoxe formuleringen. Swedenborg viel de "geloof alleen" -ideeën van redding met zo'n wreedheid aan dat de kerkbewegingen altijd de nadruk hebben gelegd op de taal van spirituele groei en regeneratie, wat feitelijke vormingsprocessen zijn en de enige "weg" naar een positieve bestemming in het hiernamaals. Bij het beantwoorden van zijn beschuldigingen van ketterij met zijn laatste grote werk, Echt christendom, Swedenborg componeerde een litanie van zijn leerstellige hervormingen met behulp van de structuur van een typisch Lutheraans systematiek. Voor elke doctrinaire categorie beschrijft hij "de oude kerk" -weergave en de "Nieuwe kerk" -weergave (Swedenborg 1771 / 2006).

Ondanks de beweringen van de meeste sektarische aanhangers dat Swedenborg geen aardse bronnen had voor zijn onthullingen over de ware betekenis van de Schrift en de theologie en theosofie die het bevat, karakteriseren veel religieuze historici Swedenborg als beïnvloed door en resonant met verschillende onderling gerelateerde historische stromingen van denken: Neoplatonist, augustijner, theosofisch, hermetisch, kabbalist, piëtist en neo-cartesiaan (Lamm 2000: 50-122; Jonsson 1971: 41-118; Larsen 1984: 1-33; Lawrence 2012: 147-233). Naast constructies van de complexe interdiscursiviteit waarin Swedenborg werd ingebed, stelt een aanzienlijk aantal primaire bronnen hem in staat kennis te nemen van concepten en kaders uit deze historische stromingen die fundamenteel zijn voor zijn volwassen denksysteem. Deze materialen omvatten talrijke notitieboeken die te vinden zijn in zijn papieren en de catalogus van zijn bibliotheekbezit verkocht na zijn dood (Lawrence 2012: 114-17, 130-36).

In termen van de ontvangst en invloed van Swedenborg voor zijn ideeën, beoordelen een aantal historici van religie de rol van Swedenborg bij het vormgeven van het westerse religieuze denken als opmerkelijk, vooral in het negentiende-eeuwse Engeland en de Verenigde Staten (Ahlstrom 1972: 600-04, 1019-24; Schmidt 2000; Albanese 2007: 136-44, 170-01, 303-11 en Goodrick-Clarke 2008: 152-78).

RITUELEN / PRAKTIJKEN

De spirituele oefening die de geschiedenis van deze groep heeft gedomineerd, heeft zich geconcentreerd op liturgische erediensten. Muziek, gebeden en liturgische reacties ondersteunen de centrale gebeurtenis: een interpreterende preek die rationeel interpreteert hoe een explicatie van verschillende innerlijke niveaus van betekenis in de Schrift te leven. Swedenborgians is misschien de enige traditie die elke dienst begint met een rituele opening van de Bijbel op het altaar en eindigt na de zegening met de rituele afsluiting van de Bijbel (Lawrence 2005: 605-08). Onlangs is de meerderheid van de kerken steeds meer "laag kerkje" geworden en eigentijds in aanbiddingstijl. Buiten de eredienst waren studie- en discussiegroepen over de werken van Swedenborg en de Swedenborgs secundaire literatuur de primaire vorm van oefening, hoewel er de afgelopen decennia een opvallende toename was van talloze andere denkers, leraren en tradities.

Hoewel Swedenborg de status van profeet heeft onder de meeste Swedenborgians wereldwijd, wordt hij in deze meest liberale tak meer beschouwd als 'de beste onder vele' waardige spirituele bronnen. De Amerikaanse psycholoog Wilson Van Dusen ontwikkelde in de laatste decennia van de twintigste eeuw een breed populaire benadering van de spirituele praktijk van Swedenborg, die werd geïnformeerd door Swedenborgs eigen spirituele praktijk, en hij bewoog aanzienlijke aantallen in de richting van meditatie, droomwerk en afhankelijkheid van directe persoonlijke ervaring met de goddelijk (Van Dusen 1974, 1975 en 1992).

ORGANISATIE / LEIDERSCHAP

De denominatie wordt democratisch geregeerd door het lidmaatschap van de gewone leden door middel van een representatieve regering onder leiding van een Algemene Raad. [Afbeelding rechts] Momenteel, vanaf 2018, bestaande uit zeven leden, waarvan vier officieren, worden alle leden van de Algemene Raad gekozen in een term-limit-systeem op de jaarlijkse zomerconventie. Stemafgevaardigden worden bepaald door regionale verenigingen waaraan afgevaardigden worden toegewezen in een proportionele formule op basis van de lidmaatschapstotalen in de associaties. De associaties zijn samengesteld uit samenlevende organisaties van 501 (c) (3) -organisaties binnen die geografische regio.

Er zijn ook vijf vaste commissies bestaande uit drie tot vijf personen die ook door afgevaardigden worden verkozen om de voorwaarden te vervullen. Dit zijn werkgroepen die het hele jaar door verantwoordelijkheden voor financiële functies, publiceren (online en afdrukken), educatieve evenementen en ondersteuningsbronnen, informatiebeheer en nominaties voor de komende conventie functioneren.

Het andere belangrijke orgaan is de Raad van Ministers, die de normen en het proces voor de training van het ministerie beheersen en die raad en leiding geven voor het geestelijke werk van de denominatie. Gewijde geestelijken hebben automatisch stemrecht op de zomerconventie en worden op een aparte rol gehouden van de lekenafgevaardigden van de verenigingen.

PROBLEMEN / UITDAGINGEN

Het Swedenborgianisme in de hoofden van veel mensen werd geassocieerd met de spiritistische beweging die het publiek fascineerde en begon in de 1830s met de Fox-zussen. Hoewel de meeste Swedenborg-denkleiders zich afkeerden van spiritistische praktijken, was de verwarring onmogelijk te vermijden vanwege Swedenborgs eigen verklaringen over hemzelf. Te beginnen met zijn eerste gepubliceerde boek over theosofie, zijn magnum opus, Arcana Coelestia (Geheimen van de hemel), Swedenborg maakte vorderingen van directe toegang tot de spirituele rijken, evenals tot de geest van God, en was dus in staat om informatie uit de spirituele wereld over te brengen (Swedenborg 1749-1756 / 1983). Hoewel de acht delen anoniem uit 1749-1756 werden gepubliceerd, werd de identiteit van Swedenborg als auteur bekend nadat hij iets van een psychische sensatie was geworden vanwege drie bijzonder veel openbare afleveringen in 1760 en 1761 waarbij een aantal bekende getuigen betrokken waren (Sigstedt 1952: 269- 86).

'S nachts werd hij een beetje een controverse met belangrijke vrienden op belangrijke plaatsen, zoals de premier Anders von Hopkins, maar veel tegenstanders beschouwden hem als een charlatan. Cartoons die hem bespotten, werden gewoon, evenals getuigenissen van achtenswaardige mensen die hem kenden. Immanuel Kant deed er alles aan om de verhalen over de vermeende helderhorendheid en helderziendheid van Swedenborg te onderzoeken, door een vertrouwde gezant naar Zweden te sturen om beter in te schatten of dergelijke theoretische kenniskanalen konden worden overwogen in zijn filosofie van epistemologie (Sigstedt 1952: 303-04) .

De spiritualistische verhalen van Swedenborg worden aan de lezer gepresenteerd als de feitelijke ervaringen die Swedenborg in de spirituele wereld had, en dit gepubliceerde materiaal is de reden waarom hij de "ziener" van de naam heeft gekregen. Hij beweerde vrienden en later aan zowel onderzoekers als in zijn boeken dat met toestemming en Vaardigheid van de Heer hij was in staat om de spirituele wereld te verkennen terwijl hij nog in de aardse wereld was. Dit was toegestaan ​​om dieper in te gaan op de aard van het leven en om vragen van twijfels te beantwoorden die mensen tot ongeloof en de gevestigde kerken tot ernstige fouten dwongen (Tafel 1875-1877: I, 92, 207). Zoals zijn postuum ontdekte en gepubliceerde privédagboek (Swedenborg 1883) onthult, schreef hij overvloedig over deze ervaringen onmiddellijk na de tijd dat hij beweert in 1745 te zijn opgenomen in de spirituele wereld en bleef dit nog twintig jaar doen tot Apocalyps Revealed toen hij begon met het transparanter publiceren van accounts. Zulke radicale en schijnbaar ongerijmde beweringen gekoppeld aan een biografie van buitengewone prestaties en significante invloed in de moderne westerse geschiedenis, heeft geleid tot een lange geschiedenis van discussie over de psychologische aard van Swedenborg.

In Geheimen van de hemel Swedenborg was begonnen met de beoefening van wat gewoonlijk zijn 'memorabilia' of 'gedenkwaardige relaties' wordt genoemd. Dit zijn theologische essays ter afsluiting van elk hoofdstuk van de exegese van Genesis en Exodus (ongeveer negentig in totaal) waarvan de actuele benaderingen, zoals de ziener consequent duidelijk maakt, worden geïnformeerd door zijn ervaringen in de spirituele wereld. Omdat deze actuele essays gewoonlijk niet nauw verband houden met de innerlijke betekenis van het hoofdstuk waaraan ze zijn toegevoegd, werden de memorabilia gewoonlijk beschouwd als "materiaal tussen de hoofdstukken" om ze te onderscheiden van het bijbelcommentaar op zich. Didactisch en leerzaam, de memorabilia van Geheimen van de hemel vormen de basis van zijn vijf 1758-werken, die om deze reden worden beschreven als afgeleide werken (Swedenborg 1848).

Na deze publieke sensaties publiceerde Swedenborg zijn vijfde grote werk, Apocalyps Revealed, die bij elk hoofdstuk van de interpretatie van de Apocalyps hoort, secties van spiritistische informatie over het hiernamaals en de aard van de spirituele wereld (Swedenborg 1766 / 1855). In zijn publicaties gebruikte hij vaak de uitdrukking 'dingen gezien en gehoord' (ex auditis et visis) over zijn spirituele wereldervaringen. Een beetje als een coda worden ze vrijwel altijd aan het einde van het commentaar van het hoofdstuk geplaatst en hebben ze meestal hun eigen punt om niet nauw verband te houden met het onderwerp van zijn exegese van de Apocalyps.

Zijn spirituele wereldervaringen werden aldus meer expliciet en pedagogisch met leerpunten die daaruit konden worden getrokken. Met die pivot ging Swedenborg dramatischer in een stijl van schrijven die de eerste tekst in het moderne genre van spiritistische literatuur werd. Geschiedenis van godsdienstgeleerden hebben vaak beweerd dat hij de eerste spiritistische auteur is (Schmidt 2000: 200-46; Blok 1932: 56-57; Goodrick-Clarke 2008: 152-78; Doyle 1926: 1: 1-18). Aldous Huxley meet Swedenborg als dramatisch onderscheidend voor zijn ongewone toegang tot spirituele verschijnselen (Huxley 1956: 13-14), en historicus van de negentiende-eeuwse Amerika Bret Carroll beschrijft de oorsprong van spiritualisme in claims van direct en terughaalbaar discours met persoonlijkheden die nu in de spirituele wereld als een traditie die begon met Swedenborg en "een echte Swedenborgiaanse subcultuur in Transcendentalistisch Amerika" (Carroll 1997: 16-34).

Organisatorische strijd kenmerkte een groot deel van de eerste eeuw. Deze oudste Amerikaanse tak onderging aan het eind van de negentiende eeuw een grootschalig schisma in een klassieke liberaal-conservatieve tweedelingseigenschap van veel Amerikaanse christelijke stromingen in die tijd. De lang oplopende liberale tendensen in religie in de Verenigde Staten (en Europa) spoorden veel inspanningen aan om originele tradities te behouden en terug te winnen, vaak in de vorm van puristische of fundamentalistische retoriek. In het Amerikaanse Swedenborgianisme ontstond wat bekend stond als de Academiebeweging halverwege de eeuw en culmineerde met een formeel schisma in 1890 (Williams-Hogan en Eller 2005: 183-92). Het kernprincipe betrof de onfeilbaarheid van Swedenborg (Block 1952: 205-32). Een prominente omstreden kwestie die symbolisch is voor het verschil tussen de twee betrokken takken of de geschriften van Swedenborg zelf schriftuurlijk zijn. De oudere tak noemt de geschriften van Swedenborg niet als schriftplaats, terwijl de jongere tak ze het derde testament noemt.. Als zodanig beschouwt de Algemene Kerk de geschriften van Swedenborg als een Derde Testament en leest ze in diensten als onderdeel van het Woord samen met oud en nieuwtestamentische lezingen. Bovendien, terwijl de oudere gemeente congregationalistisch was, betekende dit dat plaatselijke gemeenten de activiteiten van het ministerie controleerden, met inbegrip van doctrinaire interpretaties, en nam de nieuwe tak de bisschoppelijke staat aan met operationele en doctrinaire autoriteit die voortkwam uit de uitvoerende bisschop.

Gecentreerd in Pennsylvania, wat uiteindelijk de Algemene Kerk van het Nieuwe Jeruzalem werd bouwde de grootste niet-Afrikaanse Swedenborg-vestiging ter wereld. Het hoofdkantoor in Bryn Athyn, Pennsylvania, evolueerde naar een van de meest bestudeerde en opmerkelijke kathedralen in Amerika [Afbeelding rechts] (het op een na grootste kerkgebouw in Pennsylvania en de dichtstbijzijnde Amerikaanse kathedraal gebouwd volgens middeleeuwse technieken en vakmanschap) en ook een vier jaar durend kunstacademie. De twee takken zijn tot op de dag van vandaag een klassiek liberaal-conservatief schisma blijven vertegenwoordigen met de oudere liberale tak die vrouwen regeert sinds 1975 en openlijk homoseksuele instellingen sinds 1997, terwijl de jongere conservatieve tak zich consequent verzette tegen pogingen om vrouwen te wijden en nooit de kwestie van homo-wijding om te bespreken in elk open forum. Ondanks de kloof in interpretatiestijlen op Swedenborg, zijn er manieren waarop de twee vestigingen samenwerken, vooral bij het publiceren van ondernemingen en zo nu en dan op lokaal niveau wanneer kerken van elke branche zich dicht bij elkaar bevinden.

De conservatieve tak onderging zijn eigen schisma in de 1930's als een groep die de naam De nieuwe kerk van de Heer droeg, wat Nova Hierosolyma is (gewoonlijk de Nieuwe Kerk of Nova van de Heer genoemd) die zijn beweringen heeft geschonden omdat de geschriften van Swedenborg het Derde Testament zijn en daarom heilig schrift, ook zij moeten een innerlijk zintuig bevatten. Deze groep, hoewel klein in de Verenigde Staten, heeft een internationaal profiel met kerken in vooral Nederland en de Oekraïne (Williams-Hogan en Eller 2005: 292-94).

AFBEELDINGEN

Afbeelding #1: Emanuel Swedenborg door Carl Fredrik von Breda.
Afbeelding #2: Johnny Appleseed Museum aan de universiteit van Urbana.
Afbeelding #3: Hiram Powers buste van Thomas Worcester, 1851.
Afbeelding #4: Charles Carroll Bonney, [zittend] bij het eerste parlement van de religies van de wereld voor de 1893 Columbian Exposition in Chicago.
Afbeelding # 5: vooromslag van het boek van Swedenborg Hemel en hel.
Afbeelding #6: logo van Swedenborg Church of North America.
Afbeelding #7: De kathedraal in Bryn Athyn, Pennsylvania.

Referenties **

** Swedenborg schreef al zijn werken in het Latijn. Swedenborg-verwijzingen zijn naar beschikbare Engelse vertalingen, maar omvatten het publicatiejaar van de originelen.

Acton, Alfred. 1958. Het leven van Emanuel Swedenborg: een studie van de documentaire bronnen van zijn biografie over de periode van zijn voorbereiding, 1688-1744, Vier volumes. Niet-gepubliceerd maar veelvuldig genoemd manuscript, gevestigd in de Swedenborgian Library Collection op de Pacific School of Religion, Berkeley, Californië, en in de Swedenborg Library, Bryn Athyn College, Bryn Athyn, PA.

Acton, Alfred. 1927. Inleiding tot het Woord uitgelegd: een studie van de middelen waarmee Swedenborg, de wetenschapper en de filosoof, de theoloog en de openbaarder werden. Bryn Athyn, PA: Academie van de Nieuwe Kerk.

Ahlstrom, Sydney E. 1972. Een religieuze geschiedenis van het Amerikaanse volk. New Haven: Yale University Press.

Åkerman-Hjern, Susanna. 2017. "De Sapientia Salomonis: Emanuel Swedenborg en Kabbalah." Pp. 206-19 in Lux in Tenebris: het visuele en het symbolische in het westerse esoterisme, samengesteld door Peter Forshaw, Leiden: Brill.

Albanese, Catherine. 2007. Een republiek van geest en ziel. New Haven: Yale University Press.

Anton Pacheco, Jose Antonio. 2000. Visionair Bewustzijn; Emanuel Swedenborg en de immanentie van spirituele realiteit. Charleston, SC: Arcana Books.

Benz, Ernst. 2000. "Swedenborg als een spirituele Pathfinder van het Duitse idealisme en romantiek," delen een en twee, trans. George F. Dole,  Studia Swedenborgiana 11: 4 (maart): 61-76 en 12: 1 (december): 15-35.

Benz, Ernst. 1948 / 2000. Emanuel Swedenborg: visionaire Savant in het tijdperk van de rede. Origineel in het Duits. Vertaling en inleiding door Nicholas Goodricke-Clarke. West Chester, PA: Swedenborg Foundation Press.

Bergquist, Lars. 2001. Swedenborg's Dream Diary. Vertaling door Anders Hallengren. West Chester, PA: Swedenborg Foundation Press.

Bergquist, Lars. 1999 / 2004 Swedenborg's Secret, een biografie. Origineel in het Zweeds. Vertaling door Norman Ryder. Londen: Swedenborg Society.

Beswick, Samuel. 1870. De Swedenborg-rite en de grote vrijmetselaarsleiders van de achttiende eeuw. Kila, MT: Kessinger Publishing Co.

Beyer, Gabriel Andrew. 1770 / 1823. Een Verklaring die de Doctrines Respecteert Onderwezen door Emanuel Swedenborg, (De Boodschapper van de Nieuwe Jeruzalem Bedeling;) met een Lijst van Zijn Theologische Geschriften: Geleverd in gehoorzaamheid aan het Koninklijk Commando, de 2nd van januari, 1770, aan Zijne Majesteit, Adolphus Frederick, Koning van Zweden, Tweede druk. London: Missionary and Tract Society of the New Jerusalem Church.

Blok. Marguerite Beck. 1938. "Wetenschapper in ziener: het psychologische probleem gepresenteerd door Swedenborg." The Review of Religion 2: 412-32.

Block, Marguerite Beck. 1932. De nieuwe kerk in de nieuwe wereld: een studie van het Swedenborgianisme in Amerika. New York: Henry Holt.

Booth, Mark. 2008. De geheime geschiedenis van de wereld. New York: The Overlook Press.

Brock, Erland, ed. 1988. Swedenborg and His Influence. Bryn Athyn, PA: The Academy of the New Church.

Carroll, Bret E. 1997. Spiritualisme in Ante-Bellum America. Bloomington: Indiana University Press.

Clissold, Augustus. 1851. De geestelijke uiteenzetting van de Apocalyps: zoals afgeleid van de geschriften van de Hon. Emanuel Swedenborg, geïllustreerd en bevestigd door oude en moderne autoriteiten, Vier volumes. Londen: Longman, Brown, Green en Longmans.

Cole, Stephen. 1977. "De Hebreeuwse Bijbel van Swedenborg." De nieuwe filosofie (Juni): 28-33.

Corbin, Henri. 1995. Swedenborg en de esoterische islam. Vertaling door Leonard Fox. West Chester, PA: Swedenborg Foundation Press.

De Boismont, Alexandre Brierre. 1859. Over hallucinaties. Vertaling door Robert Hulme. Londen: H. Renshaw.

Dole, Andrew. 1997. "Herevaluatie van allegorische interpretatie in Swedenborg," Studia Swedenborgiana 10: 1-71.

Dole, George. 2005. "Presentatievormen van Swedenborg", Pp. 99-115 in Emanuel Swedenborg: Essays voor de New Century Edition over zijn leven, werk en impact, bewerkt door. Jonathan S. Rose, Stuart Shotwell en Mary Lou Bertucci, West Chester, PA: Swedenborg Foundation Press.

Dole, George. 2002. Freedom and Evil: A Pilgrim's Guide to Hell. West Chester, PA: Chrysalis Books.

Doyle, Sir Arthur Conan. 1926. De geschiedenis van spiritualisme, Twee volumes. New York: George H. Doran.

Duckworth, Dennis. 1998. Een vertakkende boom: een narratieve geschiedenis van de algemene conferentie van de nieuwe kerk. Londen: Algemene conferentie van de nieuwe kerk Press.

Garrett, Clarke. 1984. "Swedenborg en de mystieke verlichting in laat achttiende-eeuws Engeland," Journal of the History of Ideas 45: 67-81.

Goerwitz, Richard L III. 1988. "Gedachten over vroegmoderne hiëroglifische theorieën en hun impact op het intellectuele milieu van Swedenborg," Studia Swedenborgiana 6: 9-16.

Goodrick-Clarke, Nicholas. 2008. Westerse esoterische tradities: een historische inleiding. Oxford: Oxford University Press.

Gutfeldt, Horand. 1988. "Swedenborg en de Egyptische hiërogliefen", 393-401 in Emanuel Swedenborg: een voortdurende visie, uitgegeven door Robin Larsen, Stephen Larsen, James Lawrence en William Woofenden. New York City: Swedenborg Foundation Press.

Hanegraaff, Wouter J. 2007. Swedenborg, Oetinger en Kant: drie perspectieven op de geheimen van de hemel. West Chester, PA: Swedenborg Foundation Press.

Hessayon, Ariel. 2007. "Jacob Boehme, Emanuel Swedenborg en hun lezers" Pp. 17-56 in The Arms of Morpheus: Essays on Swedenborg and Mysticism, onder redactie van Stephen McNeilly. Londen: Swedenborg Society.

Hitchcock, Ethan Allen. 1858. Swedenborg, A Hermetic Philosopher. New York: D. Appleton & Co.

Horn, Friedemann. 1997. Schelling en Swedenborg: Mystiek en Duits idealisme. Vertaling door George F. Dole. West Chester, PA: Swedenborg Foundation Press.

Johnson, Gregory R. 2001. Een commentaar op Kants 'dromen van een geestes ziener. "Doctoraal proefschrift. Katholieke Universiteit van Amerika.

Johnson, PL 2008. The Five Ages: Swedenborg's View of Spiritual History. Londen: Swedenborg Society.

Jonsson, Inge. 2004. Drama van de schepping: bronnen en invloeden in Swedenborg's aanbidding en liefde voor God. Trans. Matilda McCarthy. West Chester, PA: Swedenborg Foundation Press.

Jonsson, Inge. 1999. Visionary Scientist: The Effects of Science and Philosophy in Swedenborg's Cosmology. Vertaling door Catherine Djurklou. West Chester, PA: Swedenborg Foundation Press.

Jonsson, Inge. 1971. Emanuel Swedenborg. Vertaling door Catherine Djurklou. New York: Twayne Publishers.

Kingslake, Brian. 1991. Swedenborg onderzoekt de spirituele dimensie. San Francisco: J. Appleseed & Co.

Kirven, Robert H. 1986. "Theologische context van het leven en werk van Emanuel Swedenborg."  Studia Swedenborgiana 5: 7-22.

Klein, J. Theodore. 1998. The Power of Service: A Swedenborgian Approach to Social Issues in the Twenty-first Century. San Francisco: J. Appleseed & Co.

Lamm, Martin. 1915 / 2000. Emanuel Swedenborg: The Development of His Thought. Vertaling door Tomas Spiers en Anders Hallengren. West Chester, PA: Swedenborg Foundation Press.

Lawrence, James F. 2012. En over iets anders gesproken: Swedenborg, Biblical Allegoresis en Tradition. Doctoraal proefschrift. Berkeley, CA: Graduate Theological Union.

Lawrence, James F., ed. 2010. Principes in spel: Essays ter ere van de bijdragen van George Dole aan Swedenborgian Thought. Berkeley: Studia Swedenborgiana Press.

Lawrence, James F. 2005. "Swedenborgiaanse spiritualiteit." Pp. 605-08 in The New Westminster Dictionary of Christian Spirituality, uitgegeven door Philip Sheldrake. Louisville, KY: Westminster John Knox Press.

Lawrence, James F., ed. 1994. Getuigenis aan het onzichtbare: essays over Swedenborg. West Chester, PA: Chrysalis Books.

Madeley, Edward. 1848. De wetenschap van correspondenties opgehelderd: en getoond als de ware sleutel tot een juiste interpretatie van het Woord van God. Londen: JS Hodson.

Noble, Samuel S. 1829. Over het Woord van God: en over de leer of wetenschap van de analogie of de correspondentie tussen natuurlijke en spirituele dingen, volgens welke het is geschreven en door middelen waarvan het innerlijke of spirituele gevoel kan worden ontplooid. Londen: London Missionary and Tract Society of the New Jerusalem Church.

Odhner, Hugo. 1965. "Emanuel Swedenborg: de relatie van zijn persoonlijke ontwikkeling tot zijn werk als openbaarder," Nieuw kerkelijk leven 85:6-14, 55-62.

Schmidt, Leigh Eric. 2000. Hoorzitting dingen: religie, illusie en de Amerikaanse verlichting. Cambridge: Harvard University Press.

Schuchard, Marsha Keith. 1999. "Emanuel Swedenborg: de codes van hemelse en aardse intelligentie ontcijferen." Pp. 177-208 binnen Rending the Veil: Concealment and Secrecy in the History of Religions, uitgegeven door Elliot R. Wolfson. New York: Seven Bridges Press.

Schuchard, Marsha Keith. 1989. "Leibniz, Benzelius en Swedenborg: de Kabbalistische wortels van het Zweedse Illuminisme", Pp. 84-106 in Leibniz, Mystiek en religie, uitgegeven door Allison P. Coudert, Richard H. Popkin en Gordon M. Weiner. Dordrecht: Kluwer Academic Publishers.

Sigstedt, Cyriel Sigrid Ljungberg Odhner. 1952. The Swedenborg Epic: The Life and Works van Emanuel Swedenborg. New York: Bookman Associates.

Swedenborg, Emanuel. 1986. Swedenborg's Journal of Dreams, 1743-1744. Vertaling door JJG Wilkinson, montage door WR Woofenden, commentaar van Wilson Van Dusen. New York: Swedenborg Foundation.

Swedenborg, Emanuel. 1962. The Spiritual Diary: Records, and Notes Made by Emanuel Swedenborg tussen 1746 en 1765 uit zijn Experiences in the Spiritual World, Vijf volumes. Vertaling en redactie door WH Acton, AW Acton en F. Coulson. Londen: Swedenborg Society. Postume publicatie.

Swedenborg, Emanuel. 1976. Een notitieboekje van de filosoof: uittreksels van schrijvers met reflecties en aantekeningen. Vertaling en redactie door Alfred Acton. Bryn Athyn, PA: Swedenborg Scientific Association.

Swedenborg, Emanuel. 1948. Brieven en gedenktekens van Emanuel Swedenborg. Twee volumes. Vertaling en redactie door Alfred Acton. Bryn Athyn, PA: Swedenborg Scientific Association.

Swedenborg, Emanuel. 1928-1951. Het Woord van het Oude Testament uitgelegd. Negen volumes. Vertaling door Alfred Acton. Bryn Athyn, PA: Academie van de Nieuwe Kerk. .

Swedenborg, Emanuel. 1923. Psychologica: aantekeningen en opmerkingen over Christian Wolff's Psychologia Empirica. Vertaald door Alfred Acton. Philadelphia: Swedenborg Scientific Association.

Swedenborg, Emanuel. 1911. De geschiedenis van de schepping zoals gegeven door Mozes, een postume werk van Emanuel Swedenborg. Vertaling door Alfred Acton. Bryn Athyn, PA: Academie van de Nieuwe Kerk.

Swedenborg, Emanuel. 1887. Rationele psychologie: de ziel of rationele psychologie. Vertaling en bewerking door Frank Sewall. New York: New Church Press.

Swedenborg, Emanuel. 1883. Het spirituele dagboek van Emanuel Swedenborg: de verslagen zijn gedurende twintig jaar van zijn bovennatuurlijke ervaring. Vijf volumes. Vertaling door George Bush en John Smithson. Londen: James Speirs.

Swedenborg, Emanuel. 1882-1888. De hersenen: beschouwd als anatomisch, fysiologisch en filosofisch, Twee volumes. Vertaling door RL Tafel. Londen: James Speirs.

Swedenborg, Emanuel. 1848. Selecties uit de Memorabilia van Swedenborg, uitgegeven door George Bush. New York: John Allen.

Swedenborg, Emanuel. 1847. Hieroglyphic Key to Natural and Spiritual Mysteries: By way of Representations and Correspondences. Vertaling en inleiding door James John Garth Wilkinson. Londen: William Newberry.

Swedenborg, Emanuel. 1771 / 2006. Echt christendom. Twee volumes. Vertaling door Jonathan Rose en inleiding door R. Guy Erwin. West Chester, PA: Swedenborg Foundation.

Swedenborg, Emanuel. 1769 / 1976. De omgang tussen de ziel en het lichaam. Vertaald door John Whitehead. New York: Swedenborg Foundation.

Swedenborg, Emanuel. 1763 / 2003. Engelachtige wijsheid over goddelijke voorzienigheid. Vertaling door George F. Dole. West Chester, PA: Swedenborg Foundation.

Swedenborg, Emanuel. 1758 / 2002. Hemel en hel: van dingen die gehoord en gezien worden. Vertaling door George F. Dole en geïntroduceerd door Bernhard Lang. West Chester, PA: Swedenborg Foundation Press.

Swedenborg, Emanuel. 1758 / 1907. Betreffende het witte paard beschreven in de Apocalyps, hoofdstuk XIX. Vertaling door John Whitehead. Boston: Massachusetts New-Church Union.

Swedenborg, Emanuel. 1749-1756 / 1983. Arcana Caelestia: Hoofdzakelijk een openbaring van de innerlijke of spirituele betekenis van Genesis en Exodus, Acht volumes. Vertaling door John Elliott. Londen: The Swedenborg Society.

Swedenborg, Emanuel. 1745 / 1925. De aanbidding en liefde van God. Vertaling door Alfred Acton en Frank Sewell. Boston: Massachusetts New Church Union.

Swedenborg, Emanuel. 1745 / 1949. De Messias komt eraan. Vertaald door Alfred Acton. Bryn Athyn, PA: Academie van de Nieuwe Kerk.

Swedenborg, Emanuel. 1740 / 1955. Economie van het dierenrijk, Drie volumes. Vertaling door Augustus Clissold. Bryn Athyn, PA: Swedenborg Scientific Association.

Swedenborg, Emanuel. 1740 / 1843-1844. Dierenrijk: beschouwd als anatomisch, fysisch en filosofisch. Vertaling door John JG Wilkinson. Londen: W. Newberry.

Swedenborg, Emanuel. 1734 / 1913. Principia: First Principles of Natural Things. Vertaling door Jesaja Tansley. Londen: Swedenborg Society.

Swedenborg, Emanuel. 1734 / 1965. Een voorloper van een beredeneerde filosofie met betrekking tot het oneindige, de laatste oorzaak van de schepping; Ook het mechanisme van de operatie van de ziel en het lichaam, Derde editie. Vertaling door John James Garth Wilkinson en geïntroduceerd door Lewis F. Hite. Londen: Swedenborg Society.

Synnestvedt, Sig. 1970. De essentiële Swedenborg. Woodbridge, CT: Twayne Publishers.Three Volumes. Londen: Swedenborg Society.

Toksvig, Signe. 1948. Emanuel Swedenborg: Scientist and Mystic. New Haven, CT: Yale University Press.

Trobridge, George. 1907. Emanuel Swedenborg: zijn leven, zijn leer en zijn invloed. New York: F. Warne.

Van Dusen, Wilson. 1975. The Presence of Other Worlds: The Psychological / Spiritual Findings van Emanuel Swedenborg. New York: Harper en Row.

Van Dusen, Wilson. 1974. De natuurlijke diepte in de mens. New York: Harper en Row.

Wilson Van Dusen. 1992. The Country of Spirit: Selected Writings. San Francisco: J. Appleseed & Co.

White, William. 1856. Emanuel Swedenborg: His Life and Writings. Bath, Engeland: I. Pitman, Fonetische instelling.

Wilkinson, James John Garth. 1849. Emanuel Swedenborg: A Biography. Boston: Otis Clapp.

Wilkinson, Lynn Rosellen. 1996. The Dream of a Absolute Language: Emanuel Swedenborg en de Franse letterkundige cultuur. Albany: State University of New York Press.

Williams-Hogan, Jane. 1998. "De plaats van Emanuel Swedenborg in het moderne westerse esoterisme", Pp. 201-53 in Westers esoterisme en de wetenschap van religie, uitgegeven door Antoine Faivre en Wouter J. Hanegraaff. Leuven: Peeters.

Williams-Hogan, Jane. 2012. "De Esthetische Filosofie van Emanuel Swedenborg en zijn invloed op de negentiende-eeuwse kunst." Toronto Journal of Theology 28: 105-24.

Williams-Hogan, Jane en David B. Eller. 2005. "Swedenborgiaanse kerken en bijbehorende instellingen in Groot-Brittannië, de Verenigde Staten en Canada." Pp. 245-310 in Emanuel Swedenborg: Essays voor de New Century Edition over zijn leven, werk en impact, uitgegeven door Jonathan S. Rose, Stuart Shotwell en Mary Lou Bertucci. West Chester, PA: Swedenborg Foundation.

Wilson, Colin. 1971. The Occult: A History. New York: willekeurig huis.

Woofenden, William Ross. 1985. "Swedenborg's gebruik van taal." Studia Swedenborgiana 5: 29-47.

Wunsch, William F. 1929. The World in the Bible: A Handbook to Swedenborg's "Arcana Coelestia." New York: New Church Press.

AANVULLENDE HULPBRONNEN

Arrhenius, Svante. 1908. Emanuel Swedenborg als een kosmoloog. Stockholm: Aftonbladets Tryckeri.

Boisen, Anton T. 1936. The Exploration of the Inner World: A Study of Mental Disorder and Religious Experience. Chicago: Willett, Clark & ​​Company.

Carroll, Bret E. 1997. Spiritualisme in Ante-Bellum America. Bloomington: Indiana University Press.

Doyle, Sir Arthur Conan. 1926. De geschiedenis van spiritualisme, Twee volumes. New York: George H. Doran.

Foote-Smith, E. en TJ Smith. 1996. "Emanuel Swedenborg," epilepsie 37.

Gabay, Alfred J. 2005. The Covert Enlightenment: Eighteenth Century Counterculture and its Aftermath. West Chester, PA: Swedenborg Foundation Press.

Gonzalez, Justo L. 2010. The Story of Christianity: The Reformation to the Present Day, Deel twee, herzien. New York: HarperCollins.

Gross, Charles G. 1998. Brain, Vision, Memory: Tales from the History of Neuroscience. Cambridge, MA: MIT Press.

Huxley, Alduous. 1954. The Doors of Perception. New York: Harper en Row.

Jaspers, Karl. 1949 / 1977. Strindberg en Van Gogh: een poging tot een pathografische analyse met betrekking tot parallelle zaken van Swedenborg en Hölderlin. Vertaling door Oskar Grunow en David Woloshin. Tucson: University of Arizona Press.

Jones, Simon R. en Charles Fernyhough. 2008. "Talking Back to the Spirits: The Voices and Visions van Emanuel Swedenborg." Geschiedenis van de menselijke wetenschappen 21: 1.

Jung, Carl. 1971. Psychologische typen. Herzien door RFC Hull en vertaling door HG Baynes. Princeton, NJ: Princeton University Press.

Larsen, Stephen. 1984. "Inleiding." Pp. 1-33 in Emanuel Swedenborg: Universal Human and Soul-Body Interaction. New York: Paulist Press.

Lindroth, Sten. 1952. "Emanuel Swedenborg (1688-1772)." Pp. 50-58 in Swedish Men of Science, 1650-1950, uitgegeven door Sten Lindroth. Stockholm: het Zweedse instituut.

Maudsley, Henry. 1869. "Emanuel Swedenborg," Journal of Mental Science 15.

O'Brien, Justin. 1996. Een ontmoeting van mystieke paden: christendom en yoga. St. Paul, MN: Ja, internationale uitgevers.

Pihlaja, Paivi Maria. 2005. "Zweden en L'Academie des Sciences." Scandinavian Journal of History 30: 271-85.

Schuchard, Marsha Keith. 2012. Emanuel Swedenborg, geheim agent op aarde en in de hemel: Jacobieten, joden en vrijmetselaars in het vroegmoderne Zweden. Leiden: Brill.

Smith, Huston. 2001. "Intimations of Immortality: Three Case Studies." Ingersoll-lezing voor 2001-2002. Cambridge, MA: Harvard Divinity School Bulletin (Winter): 12-15.

Valery, Paul. 2000/1936. "Gedachten na het lezen van Martin Lamm's Swedenborg", Vertaling door Tomas Spires, Pp. vii-xxiii in Emanuel Swedenborg: ontwikkeling van zijn denken. West Chester, PA: Swedenborg Foundation Publishers, xvii-xxiii.

Publicatie datum:
12 april 2019

Deel